หนังสือ แม้ไม่เคยได้ลา แต่จะไม่ค้างคาอีกต่อไป

" อยู่ๆ คนคุยก็หายไปแบบไม่ร่ำลา ทั้งที่วันก่อนหน้าทุกอย่างยังปกติ " อยู่ๆ หัวหน้าที่เคยสนิทก็ห่างเหินและเหมือนจะไม่ต้องการคุณอีก "อยู่ๆ เพื่อนกลุ่มใหญ่ก็เงียบ และคุณเป็นคนเดียวที่ไม่โดนชวนไปนู่นมานี่ " อยู่ๆ คนที่คุณมีปัญหาด้วยก็ตายจากไป ไม่ทันได้พูดคุยอะไรกันอีก คุณอาจเคยพบเจอเรื่องราวบางอย่างในชีวิตที่ทิ้งความเจ็บปวดหนึบๆ ไว้ในใจ ไม่ว่าจะเรื่องความรัก ครอบครัว เพื่อน หรืองาน ความเจ็บปวดที่ไม่ยอมหายไปนั้นทำให้คุณตั้งคำถาม สงสัย หรือแม้แต่เกลียดตัวเอง คุณต้องการคำตอบของคำถามที่เกิดขึ้น คุณไม่ได้อยากกลับไปเป็นแบบเก่าหรอก แต่อย่างน้อยขอรู้สักนิดว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ คุณคิดว่าถ้าได้เคลียร์ ทุกอย่างคงจะจบลงอย่างดี คุณจะก้าวต่อไปข้างหน้าได้อย่างสบายใจ คุณอาจโทร.ไปขอคุยปุบปับ เดินไปคุยตรงๆ หรือยอมเสี่ยงอะไรอีกหลายอย่างแค่เพื่อให้ได้ปิดเรื่องราวลงอย่างสมบูรณ์ (อย่างน้อยก็สำหรับตัวเอง) แต่แน่ใจหรือเปล่าว่าคุณจำเป็นต้องได้ “การจบ” นั้นมาจริงๆ และการจบนั้นต้องอยู่ในรูปของการพูดคุยเสมอไปหรือไม่ เมื่อไรกันที่การจบหมายถึงการปล่อยทุกสิ่งไป ไม่ว่าตอนที่จบลงนั้นมันจะหยุดอยู่ตรงไหนก็ตาม และหากคนหนึ่งพูดว่า เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันให้จบ แต่อีกคนกลับพูดว่า ไม่คุยหรอก ให้มันจบแบบลืมๆ กันไปเถอะ ล่ะ คุณจะทำอย่างไร วิธีใดกันที่จะทำให้ทุกคนได้รับการปิดจบที่สมบูรณ์ เพื่อก้าวต่อไปได้โดยไม่ต้องเก็บมาคิดก่อนนอนว่าเราผิดตรงไหนหรือฝันถึงบทสรุปที่ไม่มีเกิดขึ้นจริงยามค่ำคืนอีกตลอดชีวิต