หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว : กาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซ

หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว : งานที่ถูกนำมาทำเป็นงานลง Netflix วรรณกรรมระดับโลก จากนักเขียนระดับโลก อีกหนึ่งงานที่เรารู้สึกตัวเล็กเมื่อได้สัมผัส ดั่งคำที่คนบอก … เมื่อเราอ่านไปเรื่อยๆ บางทีเราอาจจะรู้ได้ว่า เราอาจไม่รู้อะไรเลย หนังสือที่เราสามารถใช้คำว่า "ของมันต้องมี" ได้เปลืองที่สุดเล่มนึง สำหรับทุกครั้งที่มีใครถามว่า ในชีวิตนี้ควรได้อ่านหนังสือเล่มใด หลายครั้ง ไม่สิ แทบทุกครั้งในเวลาที่คุยเรื่องหนังสือและมีชื่องานชิ้นเอกเล่มนี้ของกาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซ มักจะเหมือนมุขล๊อคของตลกคาเฟ่ ก็คือจะต้องมีใครคนหนึ่งพูดขึ้นมาว่า อาจต้องใช้เวลาตามชื่อหนังสือเพื่อจะอ่านให้จบ ไม่เป็นไร ใครยังรู้สึกกลัวความหนากับเกรงในเสียงลือเสียงเล่าอ้างต่างๆ เราจะป้ายยาความดีงามของหนังสือเล่มนี้เอง เพราะนี่คือหนังสืออีกเล่มที่เรามีความสุขที่ได้อ่าน และมีความสุขที่ได้แชร์ให้กับผู้อื่น 1): นี่คืองานมหากาพย์ของอเมริกาใต้และของโลก ที่บรรจุทุกมิติของความเป็นมนุษย์ปุถุชน ผ่านเรื่องราวของการก่อร่างสร้างเมืองมาก็อนโด และความพลิกผันของคนในตระกูลบวนเดียกว่า 7 ชั่วคน กับคำถามที่ว่า มีตัวละครมากมายขนาดนั้นจะจำได้ยังไงไหว....เดี๋ยวอ่านๆไป มันจะคุ้นชินกับชื่อที่วนๆตั้งกันตามชื่อปู่ ชื่อพ่อ นี่แหละ เราแค่อ่านแบบปล่อยจอยใจเย็นๆ ใครใคร่อยากเสิร์ชหาต้นครอบครัว (Family Tree) ก็สามารถหาได้อย่างง่ายดายเพื่อใช้ประกอบการอ่าน 2) :นี่คืองาน Master Piece ที่สุดในสายของสัจนิยมมหัศจรรย์ ( Megical Realism) ว่ากันง่ายๆคือ เป็นวรรณกรรมที่เต็มไปด้วยฉากเหนือจริงสุดจินตนาการ แต่มันจะไม่ใช่ความเหนือจริงแบบแฟนตาซีไปเลย สำหรับเรา นี่คือวรรณกรรมที่สร้างความเหนือจริงจากความธรรมดาสามัญได้แหลมคมที่สุดเท่าที่เคยได้อ่านมา อย่างเช่นฉากการไหลของเลือด การประท้วงที่จบลงด้วยการสังXารหมู่ ฝนที่ตกสี่ปีสิบเอ็ดเดือนกับสองวัน ฯลฯ สิ่งที่น่าสนใจอีกอย่างก็คือ ถ้าเกิดได้ลองอ่าน แล้วตัดทิ้งความเป็นภูมิภาคลาตินอเมริกาออกไป ผู้อ่านอาจคิดเหมือนกันกับเราว่า มาก็อนโด อาจเป็นเมืองซักเมืองที่เราเคยรู้จัก เหตุการณ์ต่างๆอาจเคยผ่านตาเรา และดีไม่ดี...ที่ๆเราอาศัยอยู่ อาจจะเป็นมาก็อนโดของเราก็เป็นได้ เพราะอย่างที่ผู้เขียนเคยให้สัมภาษณ์ว่า "งานเขียนของผมไม่มีซักบรรทัดเดียวที่ไม่ได้อิงกับความจริง แต่ปัญหาก็คือ ความเป็นจริงในภูมิภาคแคริบเบียนมีลักษณะคล้ายจินตนาการอันแสนบ้าคลั่ง" และข้อสุดท้าย 3): นี่คืองานเขียนสุดที่รักของกาเบรียล การ์เซีย มาร์เกซ ที่ยอมไม่ทำอะไรเลยนอกจากเขียนและเขียนเป็นเวลากว่า 18 เดือน แลกกับการเอารถไปจำนอง ให้ภรรยานำของใช้ในบ้านไปจำนำ ถึงขั้นต้องไปหยิบยืมเงินมาใช้จ่ายในบ้าน (ตอนนั้นกาโบมีลูกแล้ว 2 คน) ซึ่งเป็นเสมือนหน้าที่ของแม่บ้านในยุคสงครามกลางเมือง นั่นคือการเป็น "เดอะแบก" ของบ้านขณะที่สามีออกไปรบ และเมื่อเขียนเสร็จ ภรรยาของกาโบก็พูดเพียงสั้นๆว่า "ถ้าไม่ได้พิมพ์เป็นเล่มล่ะก็ เราจบเห่แน่" เราจึงเข้าใจในตอนที่อ่านว่า มาร์เกซได้ซ่อนสาระการสดุดีผู้เป็นแม่บ้านและความเป็นแม่ไว้ในตัวละครที่สำคัญที่สุดของตระกูลที่คอยแบกทุกๆคนเอาไว้ ต่อให้ต้องเจ็บปวดกับชะตากรรมลูกหลานอย่างไร ยังมีอะไรต่อมิอะไรอีกมหาศาลให้กล่าวถึงอีกเยอะมาก มากจนใช้คำว่า "มหาศาล" ได้เลยที่อยากเล่าถึง แต่ทุกพื้นที่ย่อมมีข้อจำกัดในการเล่า งั้นเราจะสรุปเลยแล้วกันครับ ว่า..... ไม่ต้องแปลกใจเลยว่า ความยิ่งใหญ่ของ "หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว" จะยั่งยืนไปอีกเป็นร้อยปี และเช่นกัน ไม่ต้องรอให้ถึง 100ปีแล้วค่อยมาหยิบอ่าน เพราะถ้าคนเราตั้งใจจริงๆ จะเป็นการอ่านหนังสือเล่มหนา หรือออกเดินทางรอบโลก เราทำได้เสมอครับ ขอเพียงตั้งใจและลงมือทำโดยไม่ลังเล หรือหากลังเลว่า ดูซีรี่ย์ใน Netflix ก่อนแล้วค่อยมาอ่านดีกว่าไหม เราอยากให้เพื่อนๆได้ลองอ่านไปก่อนซัก 200 หน้า แล้วค่อยมาดูเวอร์ชั่นซีรี่ย์ก็ได้ เพราะข้อดีของซีรี่ย์นั้น สำหรับเราก็คือ การช่วยทำให้นึกหน้าตัวละครออกและไล่เลียงลำดับสาแหรกตระกูลบวนเดียได้ ส่วนซีรี่ย์จะทำถึงไหม ต้องอยู่ที่สายตาของแต่ละคนจะพึงพิจารณาเองครับ