(10ใบ)ฮู้พระโพธิสัตว์กวนอิม(觀音菩薩),ฉือปุ่ยเนี่ยเนี้ย(慈悲娘娘),กวนอิมฮุกโจ้ว,กวนอิมปุดจ้อบ ยังไม่ผ่านการปลุกเสก (7*21ซม.)

งานพิมพ์จากเครื่องรายละเอีดชัดเจน —————————————————————————— ความเชื่อเรื่อง "ฮู้" หรือยันต์ คือเครื่องรางของขลังจากวัฒนธรรมจีนที่ใช้พกพาเพื่อคุ้มครอง ป้องกันภัย หรือเสริมดวงด้านต่าง ๆ เช่น เสริมดวงการงาน การเงิน ความรัก และป้องกันปีชง ฮู้มีลักษณะเป็นกระดาษ แผ่นไม้ หรือผ้ายันต์ที่มีอักขระและสัญลักษณ์ทางศาสนา พร้อมกับมีการระบุประเภทสีของฮู้ที่แตกต่างกันไปตามความหมายและการใช้งาน สามารถพกติดตัวเพื่อความเป็นสิริมงคล ติดบ้านเรือนป้องกันสิ่งไม่ดี และสามารถทำเป็นน้ำมนต์โดยการเผาฮู้ใส่น้ำเพื่ออาบหรือประพรมที่ต่างๆ —————————————————————————— ตำนานที่1 ฉือหางเต๋าเหริน หรือ ฉือปุยเนี้ยเนี้ย หรือ ฉือหางเจินเหริน แท้จริงแล้ว พระนางคือ เจ้าแม่กวนอิม เทพแห่งความเมตตากรุณา ในภาษาจีนกลางคือ (จีน: 慈航道人; พินอิน: Ci hang dao ren) อังกฤษคือ Cihang Daoren, Cihang Zhenren เป็นหนึ่งในเซียนคุนหลุนเป็นเทพแห่งความเมตตามากที่สุดในลัทธิเต๋า ก่อนที่ท่านจะเป็นเซียนนั้น ท่านเคยเป็นศิษย์ของ หยวนซือเทียนจุ้น จนกลายมาเป็นเซียน อาวุธของท่าน คือ กิ่งหลิว, แจกันหยก, น้ำเต้า, กระจกคันฉ่อง และคฑาขนสัตว์ และมีสัตว์ขี่เป็น กิเลนเป็นยานพาหนะคู่ใจของท่าน จนมีวันหนึ่ง ท่านเผลอฆ่าเซียนตนหนึ่งแบบไม่ได้เจตนาอะไรทั้งสิ้น จนท่านขอลาจากเต๋าแล้วท่านก็ได้ไปมหายาน ตอนนั้นพระอมิตาภพุทธะ ได้ประทานนามให้ท่านว่า เจ้าแม่กวนอิม —————————————————————————— ตำนานที่2 กวนอิม ตามสำเนียงฮกเกี้ยน หรือ กฺวันยิน ตามภาษาจีนกลาง (จีนตัวย่อ: 观音; จีนตัวเต็ม: 觀音; พินอิน: Guān Yīn) เป็นพระโพธิสัตว์ในตามคติมหายาน เป็นองค์เดียวกันกับพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์ในภาษาสันสกฤต ซึ่งมีต้นกำเนิดจากพระสูตรมหายานในประเทศอินเดีย และได้ผสมผสานกับตำนานเรื่องเจ้าหญิงเมี่ยวซ่าน ของศาสนาพื้นบ้านจีนจนก่อให้เกิดเป็นพระโพธิสัตว์กวนอิมในภาคสตรีขึ้น เพื่อแสดงออกถึงความอ่อนโยน และแสดงถึงความเมตตากรุณาให้เด่นชัดยิ่งขึ้นดังเช่นความรักของมารดาที่มีต่อบุตร ซึ่งเป็นการผสมผสานกลมกลืนทางความเชื่อที่ปราศจากข้อขัดแย้ง เนื่องจากในสัทธรรมปุณฑรีกสูตรได้อธิบายว่า พระอวโลกิเตศวรนั้นสามารถแบ่งภาคเพื่อโปรดสรรพสัตว์ได้มากมายทั้งปางบุรุษและสตรี และเป็นธรรมดาของพระโพธิสัตว์มหายานที่เมื่อเข้าไปสู่ดินแดนอื่นทั้งทิเบต จีน หรือญี่ปุ่น ย่อมผสมผสานกลมกลืนได้กับเทพท้องถิ่นนั้น ๆ อย่างในกรณีพระอวโลกิเตศวรนี้ ชาร์ล เอลเลียต (Sir Charles Elliot) ได้ตั้งข้อสังเกตว่า "คงเนื่องมาจากความสับสนทางความคิดของชาวจีนในยุคนั้น ซึ่งบูชาเทพเจ้าต่าง ๆ ของตนอยู่แล้ว และเมี่ยวซ่านก็เป็นเทพวีรชนดั้งเดิมอยู่ก่อน เมื่อคติพระโพธิสัตว์จากอินเดียแผ่เข้าไปถึง ได้เกิดการผสานทางวัฒนธรรมเปลี่ยนชื่อเสียง คงไว้เพียงแต่คุณลักษณะต่าง ๆ พอให้แยกออกว่าเป็นพระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์"