บทละครพูดคำฉันท์เรื่องมัทนะพาธา

ด้วยอำนาจอิทธิ์ฤทธี อันประมวลมี ณ ตัวกูผู้แรงหาญ กูสาปมัทนานงคราญ ให้จุติผ่าน ไปจากสุราลัยเลิด สู่แดนมนุษย์และเกิด เปนมาลีเลิศ อันเรียกว่ากุพชะกะ ให้เปนเช่นนั้นกว่าจะ รู้สึกอุระ ระอุเพราะรักรึงเข็ญ ทุกเดือนเมื่อถึงวันเพ็ญ ให้นางนี้เปน มนุษย์อยู่กำหนดมี เพียงหนึ่งทิวาราตรี; แต่หากนางมี ความรักบุรุษเมื่อใด เมื่อนั้นแหละให้ทรามวัย คงรูปอยู่ไซร้ บ่คืนกลับเปนบุปผา หากรักชายแล้วมัทนา บ่มีสุขาภิรมย์เพราะเริดร้างรัก และนางเปนทุกข์ยิ่งนัก จนเหลือที่จัก อดทนอยู่อีกต่อไป เมือนั้นผิว่าอรไท กล่าววอนเราไซร้ เราจึ่งจะงดโทษทัณฑ์.