มรณกาลของอีวานอีลิช THE DEATH OF IVAN ILYICH วรรณกรรมแปล วรรณกรรมอมตะ นิยายแปล ลีโอ ตอลสตอย Leo Toystol

วรรณกรรมอมตะชิ้นเอกของโลก “มรณกาล ของ อีวาน อีลิช” THE DEATH OF IVAN ILYICH บทประพันธ์ : ลีโอ ตอลสตอย แปลโดย : ศ. ศุภศิลป์ หนังสือปกแข็ง / สันโค้ง ความหนา 160 หน้า ราคาปก 320. บาท = = = = = = = = = = = = = = = = จากผู้แปล มรณกาลของอีวาน อีลิช นวนิยายเรื่อง “มรณกาลของอีวานอีลิช” เป็นเรื่องเอกเรื่องหนึ่งของ ลีโอ ตอลสตอย ผู้แปลประทับใจความสามารถในเชิงวรรณศิลป์ของเขาและแปลด้วยความตื่นเต้นและสะเทือนใจมาก ตามประวัติชีวิตของเขา ตอลสตอยชอบเขียนบันทึกประจำวัน หรือสมุดไดอารี่เป็นกิจวัตรตั้งแต่เด็ก ข้อสำคัญเขาอนุญาตให้ภรรยาของเขาอ่านตั้งแต่ก่อนจะแต่งงานกันด้วยซ้ำ อีกอย่างหนึ่งคืออายุที่แตกต่างกันมากของสามีและภรรยาคู่นี้ โดยเฉพาะ โซฟียาผู้เป็นภรรยานั้นขี้หึงมาก เธอเคยทะเลาะกับเขาอย่างรุนแรงหลายครั้ง และเคยพยายามฆ่าตัวตายหลายครั้งด้วยการดื่มน้ำฝิ่น ผูกคอตาย กระโดดน้ำตาย การเปิดโอกาสให้ภรรยาอ่านความรู้สึกนึกคิดและความประพฤติของเขาจึงทำให้ภรรยาเกิดความระแวงในตัวเขาเรื่อยมา ตอลสตอยเป็นทุกข์จนกระทั่งอยากจะฆ่าตัวตายบ่อยๆดังที่เขาเขียนไว้ในเรื่อง คำสารภาพ, อันนา คาเรนินา ก็เป็นนวนิยายอีกเรื่องหนึ่งเกี่ยวกับความระหองระแหงกันระหว่างสามีและภรรยาที่มีชู้ และเหตุการณ์จบลงที่นางเอกกระโดดให้รถไฟทับตาย ในตอนต้นของนวนิยายเรื่องนี้ ผู้แต่งจึงเขียนว่า ‘ครอบครัวที่มีความสุขล้วนเหมือนๆกันทั้งนั้น แต่ครอบครัวที่ไร้สุขแตกต่างกันไปตามแบบของครอบครัวนั้นๆ’ ในช่วงปลายของชีวิต ตอลสตอยคิดจะหนีครอบครัวไปหลายครั้ง เขาทำสำเร็จในปี ๑๙๑๐ ในขณะอยู่วัยชรา เขาหนีไปกับลูกสาวชื่ออเลกซานดราด้วยพาหนะหลายอย่างตั้งแต่รถม้า, เลื่อนหิมะ, การเดินเท้า, การเดินทางด้วยรถไฟ พวกนักข่าวของหนังสือพิมพ์คอยติดตามทำข่าวของเขาอย่างไม่ลดละและประโคมข่าวไปทั่วโลก ความหนาวเย็นและวัยแก่เฒ่าทำให้เขาล้มป่วย แต่ถึงกระนั้นเขายังกำชับให้ลูกสาวจดบันทึกความรู้สึกนึกคิดของเขาตลอดในเรื่อง มรณกาลของอีวานอีลิช ก็เช่นเดียวกัน ตอลสตอยบรรยายความคิดและความรู้สึกของตัวเอกไว้อย่างละเอียดลออ โดยเฉพาะความคิดว่า ชีวิตของเขาที่ผ่านมาจนถึงวันนี้ดำเนินไปอย่างไม่เหมาะสม, ไม่เป็นไปตามที่ควรจะเป็น สรุปคือ มีชีวิตที่ขาดสติสัมปะชัญญะนั่นเอง อนึ่ง เวลาที่เราไปงานศพใครก็ตาม เรามักจะนึกในใจว่า คนตายไม่ใช่เรา น้อยครั้งจริงๆที่เราจะนึกว่าสักวันหนึ่งต้องเป็นคราวของเราบ้างอย่างแน่นอน ศ. ศุภศิลป์ มีนาคม 2563