หนังสือ สุสานดอกไม้และการตายของความรัก

“ผมไม่ชอบผู้หญิงที่เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล” “แล้วคุณไม่เคยเป็นแบบนั้นเลยหรือ” ท่ามกลางดอกไม้งาม และแดดที่ตกค้างจากกาลอื่น ‘ณิการ์’ และ ‘หนิว’ พบกันครั้งที่เท่าไรไม่อาจทราบ สองเพื่อนสนิทเต้นรำอยู่ในครัวเล็กๆ ลึกเข้าไปในสวนรกเรื้อ ฝ่ายหนึ่งเพลิดเพลินกับการฆ่า—แกงดอกไม้ อีกฝ่ายฟูมฟายให้กับรักที่ไม่สมหวังครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ยังรัก วันหนึ่ง ณิการ์ดำริจะทำกาเซโบ้—ศาลาหลังน้อยขึ้นในสวน เพื่อนเก่าของเธอจึงชวน ‘มหาสมุทร’ เข้ามาดูแลการก่อสร้าง ความสัมพันธ์ซับซ้อนของพวกเขาเริ่มขึ้นตอนนั้น จริงหรือ? Trigger Warning : Domestic Violence (ความรุนแรงในครอบครัว), Physical Abuse (การทำร้ายร่างกาย), Sexism (การเหยียดเพศ), Sexual Abuse (การใช้ความรุนแรงทางเพศ บางส่วนจากในเล่ม “เจ็บชิบหาย... ฉันคิดว่าตัวเองเลิกเจ็บเป็นแล้วนะ” “ก็ไม่เห็นเลิกได้สักที” “ก็ใช่น่ะสิ... ถึงบอกว่าเจ็บชิบหาย แม่ง ผู้ชายระยำ” —----- อาหารนี่แหละวิเศษที่สุดสำหรับพวกหัวใจสลาย โดยเฉพาะแกงดอกไม้ที่เพิ่งผลิดอกตูมเป็นครั้งแรกในฤดู สิ่งมีชีวิตแสนน่ารัก แค่ฝนพรำไม่กี่ครั้งก็เหยียดก้านชูช่อ ฝันว่าจะได้พบแสงแดด แล้วเป็นไง ถูกหั่นกิ่งลงเพื่อลิดเอาช่ออ่อน ดอกอ่อน ลงมานอนตายอยู่ในน้ำแกงเดือดๆ อย่างนี้ ดีออกจะตายไป —----- หนิวรู้ดี ณิการ์แค่ทำตามสัญชาตญาณอันไร้ที่มา พรวนดินให้ต้นไม้ ดอกไม้ ดูแลมัน รักมัน เช่นเดียวกับที่ทอดทิ้งมัน ฉีกเด็ดมัน ทำลายมัน —----- เมื่อไหร่ที่เมฆคลี่มีรอยหยักเหมือนคลื่นบนชายหาด มีคนคิดถึงพี่อยู่ —----- “ฉันไม่เข้าใจเธอเลยณิการ์” “เรื่อง…” “เธอทำเหมือนความสัมพันธ์เป็นเรื่องง่ายๆ” “ก็ไม่มีอะไรยากนี่” —----- ...ถ้าเธอไม่สนใจว่าฝันที่เคยวาดไว้ให้ชั้นจะพังทลาย ถ้าเธอไม่เสียดายความรู้สึกดีๆ ที่เคยมีมา เราก็จะคบหากัน ชั้นจะสอนให้เธอฟังโมเดิร์น-ร็อกถ้าเธอไม่เคยฟัง ชั้นจะสอนให้เธอดูหนังยุโรปถ้าเธอไม่เคยดู ชั้นจะเอาหนังสือให้เธออ่าน จะคุย จะอยู่ข้างๆ จะเป็นเพื่อนกับเธอไปจนวันตาย —----- “คุณไม่ชอบณิการ์มากเลยหรือคะ” “ผมไม่ชอบผู้หญิงที่เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล” “แล้วคุณไม่เคยเป็นแบบนั้นเลยหรือ” —----- “แกรู้จักความคิดถึงหรือเปล่า มันไม่ใช่ของดีนักหรอก ทำให้ใจเราแกว่ง ไม่เป็นอิสระ วูบๆ หวามๆ แล้วเป็นของที่ชอบเกิดขึ้นเองเสียด้วย ควบคุมยากมาก ไม่จำเป็นฉันไม่ชอบคิดถึงใครหรอก” —----- ฉันเคยเป็นผู้หญิงคนที่สองของผู้ชายคนหนึ่ง คนที่สร้างฉันให้เป็นจูเลียตเพื่อส่งตัวเองเป็นโรมิโอ เขาให้อะไรกับฉันบ้างหรือ มากมาย แต่ทุกชื่อของมันมีนามสกุลเดียว... ความเจ็บปวด —----- อีกอย่าง คนเปราะบางนี่แหละจะเป็นคนอยู่รอด... ในที่สุด เรากะเทาะออกทีละนิด แต่แก่นใจไม่เคยเสียหาย ในขณะที่มีคนอีกมากมายแกร่งกระด้าง และแหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยปะติดปะต่อไม่ได้ไปในที่สุด —----- เขาไม่เคยอยากทำให้ใครเสียใจ แต่เขาแค่ทำในสิ่งผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาแค่อยากมีชีวิตสงบ เรียบง่าย มีรัก ได้รัก ได้เป็นที่รักของใครสักคนที่จะไม่มีวันทำร้ายกัน น่าขันคือ แม้ในเวลาไร้รัก ก็ยังมีเรื่องให้เจ็บอยู่ดี —----- ฉันตามหาเธอพบอย่างไรนะ มันเป็นความลับของจักรวาล หรือนี่เป็นเส้นทางชีวิตฉัน? —----- นึกไม่ออกเหมือนกันจะเอาอะไรฝากเธอ วัยเยาว์ไหม วัยเยาว์สวยๆ ของฉัน อยากพาเธอย้อนไปถ้าทำได้ —----- อย่าเรียกหารักกันเลยนะ มันช่วยอะไรไม่ได้หรอก —----- การไม่มีหัวใจให้กับสิ่งใดอีกแล้วต่างหากคือวิธีมีชีวิตอยู่ —----- มหาสมุทรรัดอ้อมแขนอีกนิด ไม่ได้กอดเธอ เพียงพยายามกอดตัวเองต่างหาก บางครั้งเขาก็อยากให้โลกนี้ปลอดภัย อยากรัก อยากถูกรัก อยากมีใครสักคนโอบอุ้มเขาไว้แม้ในเวลาทำเรื่องเลวทราม และอย่าอ่อนแอ อย่ายอมแพ้ เวลาที่เขากลายเป็นหมาป่า อย่ายอมเป็นลูกแกะให้เขากินเพื่อให้เขาพูดทีหลังว่า C'est la vie ก็นี่ (ไง) ล่ะชีวิต —----- พ่อคือคนที่สอนให้เขารู้จักกิน เขาเรียนจากพ่อทุกเม็ดทุกชั้นเชิง ไม่ใช่สิ่งน่าพอใจอีกหรือที่เขาเป็นลูกไม้หล่นใต้ต้น เป็นคนแบบเดียวกับพ่อทุกประการ —----- ทุกๆ วันเมื่อตื่นขึ้นมาบนโลกเส็งเคร็งเช่นนี้ วันแล้ววันเล่า เข็มนาฬิกาจึงเดินเชื่องช้าทั้งวันและคืน เขาผ่านวัยเด็กที่โหดร้ายมาสู่วัยรุ่นทารุณ เติบโตเหมือนต้นไม้แคระแกร็นบนลานซีเมนต์ —----- ในสมัยก่อนๆ กบฏคือกวี คือคนอ่อนไหวบอบบาง แต่ในยุคสมัยของเรา กบฏพวกนั้นตายกันไปหมดแล้ว และพวกที่เหลืออยู่ก็มีแต่พังก์ ข้อมูลหนังสือ สุสานดอกไม้และการตายของความรัก ผู้เขียน: การะเกต์ ศรีปริญญาศิลป์ จำนวน: 176 หน้า ขนาด 12.7x18.5 cm ราคา: 230 บาท พิมพ์ครั้งที่ 1 – มิถุนายน 2569 ISBN: 978-616-8384-16-9 เกี่ยวกับผู้เขียน ผู้หญิง, มั้ง เควียร์, นอนไบนารี, แล้วแต่จะแปะป้าย ไม่มีรอยสักบนร่างกายเพราะกลัวจะเบื่อมันแล้วเอาออกยาก มีแฟนมาแล้วใกล้ๆ สามสิบคน (ไม่ได้เอามาเขียนนิยายทุกคนหรอกน่า) ใฝ่ฝันอยากมีชีวิตเรียบๆ เขียนนิยาย ทำงานศิลปะ ปลูกพืชผักดอกไม้ ทำแล็บสมุนไพรเล็กๆ แต่ชีวิตจริงวุ่นวายน่าดู เป็นหมอดูแล้วหนึ่ง เป็นหมอผีแล้วสอง ป่วยง่าย ป่วยบ่อย ป่วยไข้ในทุกซีซั่นของการเปลี่ยนแปลงชีวิต งานเขียนในช่วงหนึ่ง มีแรงบันดาลใจสำคัญจาก คาร์สัน แม็คคัลเลอร์ส เล่ม The Ballad of the Sad Cafe (ฉบับชื่อภาษาไทย บทเพลงคาเฟ่อันแสนเศร้า) ซึ่งเคยบอกกับ *หนิว* ไปแหละว่า “อยากเขียนงานได้ดีๆ สวยๆ หรืออาจจะอัปลักษณ์ก็ได้ แต่ติดตรึงในใจผู้คนอย่างนั้น” และหนิวก็พูดว่า “ยังไม่ได้บอกว่าคาร์สันน่ะ ไม่แค่เศร้านรก ยังขี้โรคมาก หนังสือเล่มท้ายๆ ต้องนอนบอกบทอยู่กับเตียง ประมาณขยับตัวไม่ได้” และ “คาร์สันคนนั้นเค้าเป็นไบเซ็กชวล มีทั้งแฟนสาว และสามีหนุ่ม ที่ไม่อาจอยู่กันได้ เลิกกันก็ไม่ได้ หลังจากแต่งแล้วหย่า เลิกแล้วคืนดี ซ้ำๆ หลายตลบแล้ว ต่างฝ่ายต่างฆ่าตัวตายไม่ตาย จนถึงขั้นฝ่ายชายชวนเธอฆ่าตัวตายไปด้วยกัน เธอก็ทิ้งเขาอีกครั้ง