(ราคาพิเศษ) ทระนง (3เล่มจบ ปกอ่อน) / siyelinglan / หนังสือใหม่ xtra.

คำโปรย ขึ้นชื่อว่ารัก มักจะมาในหลายรูปแบบ ต่างช่วงเวลา ต่างคนต่างสถานที่ เข้ามาในชีวิตเรา... หลอกล่อ ยั่วเย้า และทำให้ติดกับ เฉกเช่นเดียวกับบุรุษทั้งหกที่เข้ามาในชีวิตของฟางลั่วซี อู๋อี้... เขาเคยบอกกับนางว่า “ต้องมีสักวัน ที่ข้าจะเป็นฮ่องเต้ของแผ่นดินนี้ ข้าจะทำให้ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข มีกินมีใช้ไม่ขาดสาย ข้าจะทำให้แผ่นดินงดงามราวกับภาพวาด” แต่ท้ายที่สุดเขากลับบอกกับนางว่า “เสี่ยวฮวา วันที่ข้ามีความสุขมากที่สุดในชีวิตก็คือวันวานที่ได้อยู่กับเจ้า หากชาตินี้ข้าไร้บุญวาสนาไม่สามารถอยู่ร่วมกับเจ้าไปจนแก่เฒ่าได้ ชาติหน้ามีจริงข้าก็จะไม่ยอมปล่อยมือจากเจ้าเป็นอันขาด แผ่นดินนี้... เพราะมีเจ้าถึงงดงามดังภาพวาด” หลิวซิว เคยรู้สึกเช่นนี้หรือไม่ ทั้งๆ ที่ยืนอยู่ตรงหน้า แต่กลับเหมือนไกลสุดขอบฟ้า ทั้งๆ ที่คิดถึงมาก แต่กลับไม่สามารถเดินเข้าไปหาได้ ทั้งๆ ที่เจ็บปวด แต่กลับต้องยิ้ม กับบุรุษผู้นี้ นางเคยตะโกนถามเขาว่า “หลิวซิว วันนี้ที่ข้ามา เพียงอยากจะถามท่านหนึ่งประโยค ท่านยอมที่จะล้มเลิกการแต่งงานกับฉีซิน ออกไปท่องโลกกว้างกับข้า ร่วมเดินทางไปสุดหล้าฟ้าเขียวตามคำสาบานของเราหรือไม่?” ซ่งจื่อซิง “ข้าสามารถใช้วิธีที่ไม่ถูกต้องรั้งเจ้าเอาไว้ บังคับใจและกายของเจ้า เมื่อคืนข้ายืนตากฝนทั้งคืน ความเหนื่อยและความโกรธสะสมมากพอที่จะระเบิดออกมา ข้าคิดว่าข้าจะทำเช่นนั้น แต่เมื่อข้าเห็นเจ้าปรากฎกายขึ้น ความรู้สึกนั้นพลันหายไปอย่างน่าประหลาด ข้าจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้ในตอนแรก ปล่อยเจ้าไป... แต่หากครั้งหน้าเจอกัน หากเจ้ากลับมาอยู่ข้างกายข้าอีก ไม่ว่าจะต้องสูญเสียอะไร ข้าก็จะไม่ยอมให้เจ้าจากข้าไปอีกแล้ว!” เฉินตงเย่า เพราะเขารู้จุดอ่อนของฟางลั่วซีโดยบังเอิญ รู้ว่าฟางลั่วซีเป็นคนประหลาด หากเจ้าเก่งกว่านาง นางเห็นว่าสู้ไม่ได้ก็จะหนี หากเจ้าด้อยกว่านาง เมื่อนางชนะแล้วก็จะพูดสั่งสอนเจ้าก่อนจากไป หากเจ้าฝีมือทัดเทียมกันกับนาง นางก็จะไม่ยอม ต้องสู้กันให้รู้ผลแพ้ชนะ และหากเจ้าแสร้งออมมือให้นาง นางก็ไม่มีกระจิตกระใจที่จะสู้ต่อ ดังนั้น เขาจึงทำได้แค่เพียงหยอกเย้าและยั่วแหย่เพื่อรั้งนางไว้กับตนให้นานที่สุด อู๋ฉี “ข้านั่งอยู่บนตำแหน่งที่อ้างว้าง กุมชีวิตของคนไว้ทั่วหล้า มีในสิ่งที่บุรุษทุกคนใฝ่ฝัน ข้ามีมันแล้วก็เท่ากับข้ามีทุกสิ่ง แต่ข้า... ใจของข้า.... ช่างว่างเปล่า ข้าไม่มีมิตรแท้เลยสักคน... แต่ข้ามีความหวัง หวังว่าสายสัมพันธ์ระหว่างพวกเราจะไม่เปลี่ยนแปลงไป ข้าจะใช้ความสามารถที่มีอยู่ทั้งหมด เพื่อปกป้องไม่ให้เกิดการเปลี่ยนแปลงนั้น” ถังเยี่ย ทุกคืนก่อนหน้า เขาจะกระโดดขึ้นไปบนหลังคาเพื่อเป่าขลุ่ย เสียงขลุ่ยของเขาเป็นสัณญาณชนิดหนึ่ง ที่ทำให้คนในกลุ่มนักฆ่าถังลี่รู้ตำแหน่งของเขา นับตั้งแต่ครั้งแรกที่นางได้อยู่เป็นเพื่อน นางฟังเขาเป่าขลุ่ยจนถือเป็นเรื่องที่เคยชิน เขารับรู้ถึงความสุขของการมีใครบางคนเฝ้ารอตน ทุกคืนที่เขาเป่าขลุ่ย นางก็จะนั่งรออยู่ด้านหลังของเขา ฟังเขาเป่าขลุ่ยจนคล้อยหลับไป ทุกครั้งหลังจากนางนอนหลับ เขาจะวางขลุ่ยลง และนั่งจ้องนางบ้าง เจ้าฟังข้า ข้ามองเจ้า... ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนแล้วแต่ไร้เสียง แต่กลับก่อให้เกิดความรู้สึกที่บอกไม่ถูก