พระกริ่งปวเรศ รักษาโรคภัยไข้เจ็บได้ พร้อมเลี่ยมกันน้ำ

พระกริ่งปวเรศในยุคแรกนั้นว่ากันว่ามีกรมพระราชวังบวรสถานมงคลเป็นผู้ร่วมอธิษฐานจิตสำหรับพระองค์แรกก็คือพระบาทสมเด็จพระปิ่นเกล้าเจ้าอยู่หัวอธิษฐานจิตร่วมกับสมเด็จพระพุฒาจารย์ โต พรหมรังสี หรือ สมเด็จโต ซึ่งมีการจัดสร้างร่วมกับพระเครื่องของวังหน้า และสมเด็จพระพุฒาจารย์โตพรหมรังสีก็เป็นผู้ที่อธิษฐานจิตหลักเป็นสำคัญส่วนในยุคการสร้างพระกริ่งปวเรศในช่วงยุคที่ 2 และยุคที่ 3 มีกรมพระราชวังบวรสถานมงคล กรมพระราชวังบวรวิชัยชาญร่วมอธิษฐานจิต ในเวลาต่อมารัชกาลที่ 5 ทรงให้ยกเลิกตำแหน่งวังหน้าจึงต้องหาพระบรมวงศานุวงศ์ที่มีความอาวุโสใกล้ชิดในสายวังหน้าเป็นผู้กระทำพิธี นั่นก็คือ สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์ ซึ่งถือเป็นช่วงเวลาสุดท้ายในการจัดสร้างพระกริ่งปวเรศ ในส่วนของความเชื่อในการบูชาพระกริ่งปวเรศนั้น ใช้ติดตัวในยามออกศึกสงคราม เพื่อเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจให้ห้าวหาญไม่เกรงคลัวข้าศึก โดยเชื่อกันว่า เครื่องราง ที่สร้างขึ้นด้วยวิชาไสยศาสตร์ชั้นสูง โดยพระเกจิอาจารย์ผู้มีวิชาอาคมอันเข้มขลัง จะสามารถช่วยคุ้มครองป้องกันภัยรอบตัวได้เป็นอย่างดี ปัจจุบันนิยมนำมาห้อยคอเป็นเครื่องรางสำหรับคุ้มครองป้องกันและเพื่อความเจริญรุ่งเรือง รวมทั้งนิยมอาราธนาทำน้ำพระพุทธมนต์รักษาอาการป่วยไข้ น้ำมนต์สะเดาะเคราะห์ และกำจัดปัดเป่าอัปมงคล อันตราย ภัยพิบัติต่าง ๆ