นายอินทร์ หนังสือ ออกจากจวนมาไขคดี 3

หลี่ซีกับเหอสุยเข้ากันได้ดีมากขึ้นเนื่องจากไม่ชอบงานเย็บปักถักร้อยเช่นเดียวกัน เมื่อเดินทางถึงอำเภอเผิงไหลทุกคนก็ลงจากรถม้า หลี่ซีที่ไม่ค่อยได้ออกจากเรือนตื่นเต้นอย่างมาก ผิดกับเหอสุยที่ดูไม่ตื่นเต้นเพราะน่าจะเป็นคนที่ได้ออกจากเรือนบ่อยครั้ง เฉินอิ๋งคอยสังเกตท่าทางของคนที่ร่วมเดินทางทั้งหมด รวมถึงหลี่หัง กัวหว่านและเยี่ยชิงที่ดูแล้วไม่ใช่แค่สาวใช้ธรรมดาผู้นั้นด้วย จากนั้นทุกคนก็ออกเดินทางต่อ ทว่าเฉินจวิ้นต้องอยู่ที่อำเภอเผิงไหล นั่นเป็นการจัดการของหลี่เหิง ที่เหล่าสตรีทั้งหมดคาดไม่ถึงก็คือขบวนเดินทางถูกลอบโจมตี เยี่ยชิงเปิดเผยตัวในที่สุดว่าตนเองเป็นวรยุทธ์และถูกส่งมาดูแลพวกนาง เพียงแค่ว่าไม่บอกว่าใครส่งมา หลี่ซีคิดหาเหตุผลที่ขบวนเดินทางนี้ถูกลอบโจมตีได้ ด้วยหลี่เหิงต้องการยื่นฎีกากล่าวโทษขุนนางโลภมากพวกนั้น แต่ในเวลาเดียวกันก็เกรงคนพวกนั้นจะลงมือกับพวกนางตรงๆ ดังนั้นหลี่เหิงถึงได้จงใจให้หนีซื่อมารดานางพาพวกนางมาจุดธูปไหว้พระ เรื่องนี้อันที่จริงก็แค่ฉากบังหน้าเท่านั้น หลี่เหิงให้เปลี่ยนทิศทางกะทันหัน ส่งพวกนางไปยังอีกอำเภอหนึ่ง หลี่หังให้เฉินจวิ้นกับบุตรชายคนรองหลี่เก๋ออยู่ที่เดิม น่าจะเพราะต้องการล่อลวงศัตรู เพียงแต่ว่าเขานั้นจะสามารถปกป้องคนทั้งสองได้จริงหรือไม่เป็นสิ่งที่เฉินอิ๋งเองก็ไม่มั่นใจ เฉินอิ๋งพยายามควบคุมตนเองไม่ให้วู่วามเรียกหยุดรถม้ามุ่งหน้ากลับไปยังอำเภอเผิงไหล คนพวกนั้นจะยอมทำตามคำสั่งนางหรือไม่ไม่จำเป็นต้องพูดถึง เพราะแค่เยี่ยชิงผู้เดียวก็น่าจะยับยั้งการเคลื่อนไหวของนางได้แล้ว ในเมื่อคนที่คุมหมากกระดานนี้คือหลี่หัง เช่นนั้นการใคร่ครวญตัดสินใจของเขาก็น่าจะเชื่อถือไว้วางใจได้มากกว่าการตัดสินใจของนางในยามนี้ เฉินอิ๋งจึงพยายามหักใจเป็นผู้ตามที่ดี จนกระทั่งขบวนถูกโจมตีอย่างนั้น ยามนั้นเองที่นางต้องก้าวขึ้นมาเป็นผู้นำขบวนด้วยตนเอง คดีทุจริตทั้งหลายทั้งปวงมักมีขุนนางพ่อค้าวาณิชร่วมด้วยเสมอ สกุลหานเป็นพ่อค้าผู้มั่งคั่งของเติงโจว เชื่อว่าย่อมเข้าใจเส้นสนกลในของเรื่องนี้ เมื่อพวกเขาตกลงรับปากช่วยเหลือ เช่นนั้นหลี่เหิงย่อมต้องส่งครอบครัวของพวกเขาออกมา ถือเป็นการช่วยเหลือปกป้องคุ้มครองอีกฝ่าย นั่นก็คือเหตุผลที่กัวหว่านและญาติผู้น้องทั้งสามของนางอันได้แก่หานสวิน คุณหนูใหญ่หานเหยาอี๋ คุณหนูรองหานเหยาได้ บังเอิญ มาร่วมทางด้วยในครานี้ ทางหลวงเติงโจวมิได้โยงใยถึงกันหมด ทางหลวงนอกอำเภอหวงก็เช่นเดียวกัน ขบวนรถจึงได้แต่แล่นขึ้นมาอยู่บนถนนลูกรัง หลังจากนั้นหยุดทำการพัก ตรวจสอบสภาพม้าและล้อรถ ก่อนจะเริ่มออกเดินทางกันอีกครั้ง การเดินท่านเช่นนี้ชวนให้คนรู้สึกเหนื่อยล้าไม่ใช่น้อย รถโขยกเขยกคนในรถโงนเงนซ้ายขวาหน้าหลังตลอดทาง เฉินอิ๋งเองหาได้เป็นไรไม่ ห่วงก็แต่สตรีอ่อนแออย่างหลี่ซีที่อาจทนไม่ไหว แต่นางกลับนึกไม่ถึงว่าหลังจากโยกคลอนกันมาเกือบหนึ่งชั่วยาม หลี่ซีกลับกัดฟันทนไม่พูดอันใดแม้แต่ครึ่งประโยค ช่างชวนให้คนรู้สึกประหลาดใจยิ่ง ก่อนหน้านี้ตอนเปลี่ยนรถ เฉินอิ๋งได้จัดการเปลี่ยนกระบวนทัพเสียใหม่ ให้เหอ หาน หลี่สามสกุลแยกย้ายโดยสารอยู่ในรถของพวกตนเอง จะได้สะดวกในการดูแลกันและกัน เพียงแต่ระหว่างนั้นกลับเกิดปัญหาขึ้น เหอสุยเป็นตายเช่นไรก็ไม่ยอมขึ้นรถม้าสกุลเหอ ขออยู่ด้วยกันกับหลี่ซี เมื่อจนปัญญาหลี่กงจึงสลับสับเปลี่ยนกับนาง วิ่งไปร่วมอยู่ในรถคันเดียวกับหวงซื่อและลูกแทนเหอสุย เฉินอิ๋งคิดว่าเป้าหมายที่เหอสุยขออยู่ร่วมรถเดียวกันกับหลี่ซีนั้นยากจะอธิบายให้ชัดเจน บางทีอาจเพราะหลี่ซี และยิ่งเป็นไปได้มากว่าอาจเป็นเพราะเยี่ยชิง หากพิจารณาดูจากปฏิกิริยาของหวงซื่อ ฮูหยินผู้นี้น่าจะไม่รู้ถึงฐานะที่แท้จริงของเยี่ยชิง ซึ่งนั่นก็หมายความว่าเหอสุยไม่ได้บอกให้ผู้เป็นมารดาทราบ และที่ยิ่งทำให้เฉินอิ๋งประหลาดใจคือเยี่ยชิงคล้ายไม่ได้มาเพื่อปกป้องคนสกุลเหอ ตั้งแต่ต้นจนจบนางล้วนเลือกที่จะร่วมรถอยู่กับหลี่ซีและเฉินอิ๋ง ราวกับใครส่งอีกฝ่ายมาคุ้มครองนางกระนั้น จุดหมายที่เฉินอิ๋งเลือกให้ทุกคนเดินทางไปหลบพวกผู้อพยพและกลุ่มโจรคือเขากุ่ยคู เหอสุยนั้นพอได้ยินชื่อสถานที่ก็ตกใจอย่างมาก นางเล่าว่าเคยได้ยินเรื่องเล่าบอกว่าพระชายาของคังอ๋องพาคนทั้งครอบครัวดื่มยาพิษฆ่าตัวตาย อย่างน่าเวทนายิ่งอยู่กลางเขา ต่อมาทางราชสำนักได้ส่งขุนนางทหารมา ทำการปิดเขาค้นหาอยู่หลายวัน ศพพวกนั้นถูกกลับฝังอยู่ที่นั่น ฝังอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่พวกนางซ่อนตัวกัน นับแต่นั้นเป็นต้นมาก็มักมีคนได้ยินเสียงสตรีและเด็กร่ำไห้ดังลอยมาจากทีนั่น ในหมู่บ้านนั้นเดิมมีครอบครัวนายพรานพักอาศัยกันอยู่หลายครัวเรือน เพียงแต่เพราะพวกเขามักเจอกับภูตผีก่อกำแพง บางครั้งถึงกับเดินวนเวียนอ้อมไปอ้อมมาอยู่ถึงครึ่งค่อนคืน มีอยู่ครั้งหนึ่ง นายพรานคนหนึ่งขึ้นเขาไป กว่าจะกลับลงมาได้ก็หลังจากผ่านไปเป็นนาน ตอนกลับมาถึงเขาก็เสียส