ณ บ้านวรรณกรรม หนังสือ เรื่อง หนึ่งด้าวฟ้าเดียว / วรรณวรรธน์

รายละเอียดสินค้า ชื่อเรื่อง หนึ่งด้าวฟ้าเดียว นวนิยายโดย วรรณวรรธน์ ประเภท: อิงประวัติศาสตร์/ความรัก ปกอ่อน สองเล่มจบ Edition: 9th (2559) ISBN: 978-616-214-7227 นิยายสู่ละคร: ช่อง 3 ปี 2561 เรื่องย่อ วันหนึ่ง ในรัชสมัยของพระเจ้าอยู่หัวบรมโกศแห่งกรุงศรีอยุธยา 'เสือขุนทอง' หรือจอมโจรขุนทอง ผู้มีชื่อเสียงในเรื่องการปล้นพวกเศรษฐีหน้าเลือดมาช่วยคนยากคนจน ได้ลักพาตัว 'สาลิกา' ลูกสาวของศัตรูอย่าง 'พระสมุทรวาณิช' ขุนนางใหญ่ชาวโต้ระกี่ (ตุรกี) สหายเก่าท่านพ่อที่เกิดอิจฉาริษยาหักหลังพ่อและฆ่าล้างครอบครัวของตนอย่างเหี้ยมโหด มาดูแลเนื่องจากสาลิกาบาดเจ็บสาหัส จึงเกิดเป็นความผูกพันอย่างไม่รู้ตัว จนทั้งสองตกลงจะใช้ชีวิตร่วมกัน และได้มีลูกด้วยกันคือ 'ขันทอง' แต่เมื่อเวลาผ่านไป 5 ปี พระสมุทรวาณิชก็มาตามตัวลูกสาวกลับไป ขุนทองจะไปตามตัวสาลิกากลับมา เลยฝากขันทองไปให้พระภิกษุที่ตนนับถือช่วยดูแลโดยขุนทองได้เข้าอาสาร่วมรบในศึกพระเจ้าอลองพญา แต่กลับถูกคนไทยด้วยกันหลอกไปให้พวกอังวะฆ่าตาย ส่วนสาลิกานั้นก็มีข่าวว่าได้ฆ่าตัวตายในวัง กาลเวลาผ่านไป ในรัชสมัยของพระเจ้าเอกทัศแห่งกรุงศรีอยุธยา 'แมงเม่า' ลูกสาวของ 'เศรษฐีมิ่ง' แห่งบ้านนางเลิง กำลังอยู่ในวัยแตกเนื้อสาว แมงเม่ามีนิสัยแก่นแก้ว ดื้อรั้น เอาแต่ใจ ไม่ยอมคน อีกทั้งยังมีความสามารถอ่านออกเขียนได้ ผิดจากหญิงสาวทั่วไป เนื่องจากที่บ้านเศรษฐีมิ่งเป็นโรงทำกระดาษ และซ่อมแซมสมุดหนังสือต่างๆ สิ่งที่แมงเม่าสนใจเป็นพิเศษก็คือ 'กลอักษร' แมงเม่ามักจะใช้เวลาว่างศึกษาหาความรู้เรื่องกลบทเหล่านั้นจาก 'ม่วง' พี่ชายแท้ๆ อยู่เสมอ ระหว่างเที่ยวเล่นอยู่ในเมืองวันหนึ่ง แมงเม่าก็ได้พบกับ 'หลวงศรีขันทิน' ขันทีหนุ่มที่แต่งกายที่ผิดแปลกไปจากขุนนางอื่นที่ตนเคยเห็น อีกทั้งใบหน้าที่งดงาม ตัวหอมฟุ้งราวกับนางในในวัง สร้างความแปลกใจแก่หญิงสาว เพราะหลวงศรีขันทินคนนี้ จะเป็นหญิงก็ไม่ใช่เป็นชายก็ไม่เชิง แต่ความจริงแล้วหลวงศรีขันทินรูปงามก็คือ ขันทอง จารบุรุษ ที่จำเป็นต้องปลอมตัวเป็นขันทีแทน 'สิขันทิน' ที่เสียชีวิต และเข้าไปยังฝ่ายใน เพื่อสืบหาสาเหตุการตายอย่างเป็นปริศนาของพ่อและแม่ของเขาในวัง คำนำ สพฺเพสํ สงฺฆภูตานํ สามคฺคี วุฑฒิสาธิกา “ความพร้อมเพรียงของปวงชนผู้เป็นหมู่ ยังความเจริญให้สําเร็จ” วรรณวรรธน์ ผู้เขียนนวนิยายเรื่อง ‘หนึ่งด้าวฟ้าเดียว’ บอกในวันหนึ่งขณะที่เรานั่งจิบกาแฟสนทนาทั้งเรื่องงานบ้านงานเมือง ทั้งงานนิยายที่เราแลกเปลี่ยนทัศนะมุมมองกันหลายครั้งในฐานะนักเขียนและบรรณาธิการว่า ข้อความเบื้องต้น ‘คาถาใต้ตราแผ่นดิน’ ที่ยกมานั้น เป็นแรงบันดาลใจอันสําคัญให้เธอเขียนนวนิยายเรื่องนี้ แผ่นดินเป็นเรื่องศักดิ์สิทธิ์ และไทยคืออิสระอันมีคู่แผ่นดินมาช้านาน คาถาใต้ตราแผ่นดิน จึ่งดํารงความนัยอันเป็นหัวใจของชาติ เป็นขวัญของบ้านของเมือง ขอให้เราจุ่งผลึกความเป็นหนึ่งเดียวของเราไว้ตลอดกาล! “พวกข้ายอมเสียสละทิ้งชีวิตไว้หลังกําแพง ตัดขาดหมดซึ่งทุกสิ่ง อ้ายเจือ อ้ายแน่น สองสหายที่มาด้วยกัน ยังยอมรับความตายเพื่อรักษาความลับให้ข้ามีชีวิตต่อไปในนั้น พวกเราจะยอมเสี่ยงชีวิตทําทุกสิ่งทําไม ถ้าหากไม่คิดว่าสิ่งที่เราทํามันมีความหมายและมีค่ามากพอจะใช้ชีวิตของเราแลกมา พวกท่านเพียงคําว่า ‘อดทน’ ก็หาทําไม่ แล้วที่ข้าอดทนอดกลั้นอยู่ในนั้น เป็นจารบรุษในวังมานานแรมปีเช่นนี้...ข้าจะทําไปเพื่ออันใด” มนุษย์เราย่อมรัก หวงแหนชีวิต ยิ่งแล้ว ยังมีอันใดสําคัญยิ่งกว่าชีวิตที่รัก ที่หวงแหนอีกฤๅ ทองแท้มิต้องพิสูจน์อื่นใด ใช้เวลาและความตั้งใจเป็นเครื่องพิสูจน์ก็พอ เท่านี้ในฐานะผู้อาสาก็รู้แล้วว่าที่อาสาเข้ามาเป็นจารบุรุษในนี้ เพื่อพระเจ้าตากท่านนั้น ตนเลือกไม่ผิดคน! คนของแผ่นดิน ย่อมกระทําการเพื่อแผ่นดิน ก่อนกระทําเพื่อตน มหาราชแห่งหัวใจ ก็เฉกเช่นกัน...ไม่มีบุญบารมีอันใดแห่งท่าน ประเสริฐเท่ากับการทําให้แผ่นดินเป็นไท แลปวงอาณาประชาราษฎร์เป็นสุข! “ได้เจ้ามายืนอยู่เคียงข้างและเข้าใจข้าเช่นนี้ทุกวัน ข้าก็ไม่ต้องการยศถาทรัพย์สินเงินทองอันใดที่ไหนอีกแล้ว แมงเม่าเอ๋ย” เธออมยิ้มในหน้า “เจ้าค่ะ” เขาพึมพำจดจ่อใกล้นัก ข้างแก้มเธอเบาๆ “ให้บ้านเมืองกลับคืนดีมาเมื่อไหร่ จะสู่ขอเจ้ามาเป็นมิ่งขวัญพี่ตลอดไปนะแมงเม่า” “เจ้าค่ะ” เธอตอบ แต่หนนี้ในใจกลับคิดว่า บ้านเมืองจะวุ่นวายไปอีกนานเท่าใด จะสงบสุขลงเสียวันนี้วันพรุ่งเลยได้ไหม เธอจะได้ตอบรับคําสู่ขอจากเจ้าแผงอกหนั่นเนื้อหอมคนนี้เสียที จุลศักราช ๑๑๒๙ ปีกุน วันศุกร์ ขึ้น ๕ ค่ำ เดือน ๑๒ นพศก ขุนหลวงตากได้เข้ายึดครองค่ายโพธิ์สามต้นสําเร็จ และขับไล่ทหารอังวะออกจากพระนครศรีอยุธยา นับเวลาที่ใช้ในการกอบกู้กรุงศรีอยุธยากลับคืนมา รวม ๗ เดือน! บทเรียนที่ผ่านมาของวันคืนที่สูญเสีย มันจะต้องไม่หวนกลับมาอีก เราทุกคนที่ผ่านวันเวลาทุกข์ยากของแผ่นดินมาถึงยามนี้ เหมือนได้รับชีวิตใหม่ภายใต้ท้องฟ้าผืนเดียวกัน จงรักษาใจของบ้าน ขวัญของเมือง ไว้ด้วยจิตวิญญาณ และด้วยรําลึกเสมอว่า… “ความพร้อมเพรียงของปวงชนผู้เป็นหมู่ ยังความเจริญให้สําเร็จ” - รักชนก นามทอน บรรณาธิการ สํานักพิมพ์ ณ บ้านวรรณกรรม เดือนตุลาคม ๒๕๕๗