เมษาลาตะวัน – September’s Blue P.S.

❝ คนนอก – นี่แหละป้ายที่แปะอยู่บนตัวเรา ไม่ว่าที่ไหน เมื่อไร ไม่เป็นส่วนหนึ่งของอะไรทั้งนั้น ❞ __ เมษาลาตะวัน . ความสัมพันธ์ระหว่างเด็กชายสามคน ถูกนิยามและนิยามตัวเองเป็นสิ่งแปลกปลอมปะปนอยู่ในเมืองเล็กๆ โอบล้อมด้วยสายลมอบอ้าวที่หอบสารพัดสิ่งมาด้วย กลิ่นดิน กลิ่นดอกพุดจาง เสียงกระดิ่งแว่วกังวาน และเมฆครึ้มที่จะกลั่นเป็นหยาดฝน ก่อนกลายเป็นพายุโหมกระหน่ำยาวนาน ไม่ว่าจะเป็นอื่นจากครอบครัว โหยหาการมีบ้านให้กลับ หรือพบอ้อมกอดให้รักแต่สุดท้ายทำมันหลุดมือ . นวนิยายเล่มนี้คือจดหมายรักแด่ทุกคำอธิษฐานของ ‘คนนอก’ ที่ขอเพียงให้ได้เข้าไปอยู่ในวงในสักวงที่เป็นของตัวเอง . บางส่วนจากในเล่ม “ การอยากเป็นส่วนหนึ่งของสถานที่สักแห่งหรือเป็นอันดับแรกของใครสักคน เป็นสิ่งที่ผมรังเกียจปนสมเพชตัวเอง เรามีชีวิตชั่วระยะหนึ่ง เก็บจำบางสิ่ง หลงลืมบางส่วน กระนั้นผมเอาแต่คิดว่าอยากสำคัญเพียงพอให้ใครจดจำ ทั้งรู้ว่าตัวเองจืดจางเพียงใด ” “ มันคงจะง่ายกว่านี้หากผมอายุสักห้าขวบ ในวัยที่ยังไม่เข้าใจโลกและไม่มีความทรงจำมากพอให้หวงแหน และการเลี้ยงหมาสักตัวจะแทนที่ว่างในใจได้ทั้งหมด แต่ผมดันอายุสิบห้า ผมรู้จักโลกไม่มากแต่ก็นานพอ พอที่จะผูกพันกับสถานที่ที่เรียกว่า ‘บ้าน’ แม้จะมีความรู้สึกแปลกแยกเป็นครั้งคราว ” “ ผมไม่ได้ปรารถนาความตายแต่ก็ไม่ได้ขยาดกลัวมัน บางทีการหายไปตลอดกาลอาจดีกว่าการอยู่อย่างหุ่นเชิด เล่นละครไปตามบทที่คนอื่นกำหนดให้ ผมไม่ใช่หุ่นหรือนักแสดง และไม่อยากเป็นอะไรทั้งนั้น ” “ ตะวัน ผมรู้ว่าเป็นเขา และจะเป็นเขาตลอดไปที่มอบความรู้สึกใกล้เคียงกับการมีที่ที่เป็นของตัวเอง มีบ้านอันอบอุ่นให้กลับ ” “ ผมหวังอย่างคนสิ้นหวัง ว่าคุณก็จะพบตะวันของตัวเองเช่นกัน ” .