หนังสือ ถ้าฉันตาย น้องแมวจะหม่ำลูกตาฉันไหมนะ?

ความตายกับความตลก บางทีอยู่ใกล้กันนิดเดียวจริงอยู่ ถ้าใครเพิ่งเสียหรือกำลังจะเสียคนที่รักมากๆ ไป คงท้วงว่ามันไม่เห็นตลกตรงไหนเลยฟะอันนี้เข้าใจได้ ผมเองก็เพิ่งจะเสียหมาไปเหมือนกัน และมันไม่ค่อยตลกเท่าไหร่เลยแต่มานึกๆ ดู วันที่ต้องพาเจ้าอุนไปฉีดยาให้หลับและส่งร่างเข้าเตาเผานั้น ก็มีเสียงหัวเราะมาคั่นน้ำตาอยู่เป็นระยะ ตั้งแต่การเลื่อนไปเจอรูปตลกๆ ตอนเด็กของมัน การรำลึกวีรกรรมต่างๆ กับคนในครอบครัว การเล่นมุกงี่เง่ากันระหว่างรอให้เผาเสร็จ นี่ยังไม่นับจังหวะที่นึกตลกอยู่คนเดียว ตอนเห็นรูปปั้นน้องหมาหน้าสถานฌาปนกิจซึ่งมีปีกเทวดาแบบคริสต์ แต่อยู่ในวัดบรรยากาศพุทธแบบสุดจะไทยผมนึกย้อนไปถึงงานศพของพ่อเพื่อนสมัยมัธยมคนหนึ่ง ซึ่งก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเหมือนกัน เพราะกลายเป็นงานเลี้ยงรุ่นไปโดยไม่ได้ตั้งใจ โดยเฉพาะบุตรชายของผู้วายชนม์นั้นดูจะหัวเราะเยอะกว่าเพื่อนด้วยเหตุผลบางประการความตายเป็นเรื่องซับซ้อน หลากหลายอารมณ์ และบางทีความตลกก็อยูใกล้กับความตายหนังผีมากมายเล่นกับความใกล้ชิดตรงนี้ และกี่ครั้งในชีวิตพวกเราที่สนุกสนานกับการปล่อยมุกดาร์กๆ ผมเองมักล้อเล่นกับแฟนว่า ในงานศพเราให้เปิดเพลง Hawaii Five-O (ตึด ตึด ตึด ตื๊น ตืน ตื่น…) แล้วฉายวิดิโอเราเต้นระบำพุงวนไปเรื่อยๆ พร้อมกับบังคับให้ทุกคนที่มาร่วมงานต้องเต้นตามด้วย มุกทำนองนี้ใครๆ ก็เคยเล่นกัน (ใช่ไหมนะ?) ทว่า นอกเหนือจากความตลกแล้ว หนังสือเล่มนี้ยังเพิ่มอีกมิติให้กับความตาย นั่นก็คือความสงสัยไร้เดียงสาแบบเด็กๆ