(พร้อมส่ง!) ซีรีส์วาเรนไทม์ *ดากานดา

หนังสือใหม่ในซีล พร้อมส่ง คำโปรย... 1.ทิวาอย่างร้าย (วา) ในค่ำคืนที่ฝนเทกระหน่ำ ฉันบังเอิญช่วยผู้ชายคนหนึ่งไว้ กว่าจะรู้ว่าเก็บตัวอันตรายติดมือมาด้วย ก็สายไปแล้ว < < < < < < < < < < < < < < "คนไม่สนิทกันแล้ว ไม่ต้องติดมารยาท" "ฉันควรเรียกนายว่า 'ไอ้' ด้วยไหมล่ะ เราก็ไม่ได้สนิทกันเหมือนกัน" "ก็ลองเรียกให้ได้ยิน" ทำไมฉันรู้สึกว่ากำลังถูกข่มขู่ พอเหลือบมองคนตรงข้าม เขายังนั่งกินข้าวเป็นปกติคล้ายว่าคุยเรื่องสัพเพเหระทั่วไป "ถ้าเรียกแล้วจะทำไม" คราวนี้ตาคมตวัดขึ้นมามองจ้องหน้าตรง ๆ ปากได้รูปสวยกดยิ้มมุมปาก ก่อนกายแกร่งจะโน้มข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้ "จูบให้ปากแตกมั้ง" * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * 2.ร้ายละลายรัก (เรน) ลมพัดเบา ๆ เย็นชื่นฉ่ำใจ แต่เมื่อไหร่ที่ลมพัดกระหน่ำ ทุกอย่างที่ขวางหน้า...ระเนระนาด “เธออยากให้ฉันเป็นลมที่พัดแบบไหนล่ะเรน” * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * “ฮื่อ อุ้มหน่อย” ปากตอบแต่ตาไม่ลืม หลับลึกไม่ได้สติ แต่คำพูดนั่นทำให้ผมอยากจะดีดหน้าผากสักที “คงอ้อนให้คนอื่นอุ้มบ่อยสิท่า” ผมลงจากรถ เดินอ้อมไปเปิดประตูอีกฝั่ง ตั้งใจจะปลุกคนขี้เซาอีกรอบ ครั้นแตะตัวพบว่ามีความร้อนบางเบา เปลี่ยนเป็นอุ้มออกมาจากรถ พาขึ้นห้อง “กระหม่อมบางจริง” หลังจากวางเรนไว้บนเตียง ผมหาผ้าไปชุบน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตัวให้คนเริ่มเป็นไข้อ่อน ๆ แล้วปลุกให้กินยา “อ้าปาก” “ปวดหัว... อยากนอน...” “ค่อยนอน อ้าปาก” เธอนิ่วหน้าแต่ยอมอ้าปากรับยาและดื่มน้ำตาม “ขอนอนหน่อย” ทำเสียงอ้อนทั้งยังเอาหัวมาซุกไซ้อกผม ทำท่าจะยึดเป็นที่นอน “ตรงนี้อุ่นดีจัง” “เธออ้อนไอ้พวกนั้นแบบนี้บ่อยสินะ มันน่า...” * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * 3.บาร์โฮสต์ที่รัก (ไทม์) “ของีบหน่อย” “ง่วงก็ไปนอนดี ๆ” “ฮื้อ... นี่ดีแล้ว” “แม่คุณ ใจคอจะออฟผู้ชายมาเป็นหมอนไว้หนอนหนุนเฉย ๆ รึไง เสียของหมด” เสียงบ่นงึมงำของไทม์ทำให้ฉันต้องฝืนปรือตาขึ้นมองค้อนคนใจคอคับแคบ แค่ขอยืมอกหนุนแค่นี้จะอะไรนักหนา “ขี้งกไปได้” < < < < < < < < < < < < < <