Books & Magazines
สิเจ้าหัวเราะกับความขื่น แล้วมิไยชื่นหวานกับความจริง - วาด รวี วิจารณ์วรรณกรรม ราโชมอน เสื้อโค้ต
เช็กราคาล่าสุดที่ร้านค้า
ราคา โปรโมชั่น และตัวเลือกสินค้าอาจเปลี่ยนแปลงที่ร้านค้าปลายทาง
ดูราคาและโปรโมชั่นล่าสุดเราอาจได้รับค่าตอบแทนเมื่อมีการซื้อผ่านลิงก์นี้ คุณทำรายการซื้อขายกับร้านค้าปลายทางโดยตรง
สินค้านี้ตรงใจไหม?
บอกเราเพื่อช่วยปรับสินค้าที่แนะนำให้เหมาะกับคุณมากขึ้น
ข้อมูลสินค้าในที่เดียว
อ่านประสบการณ์ก่อนเลือก
เช็กเงื่อนไขจากร้านค้า
รู้จักสินค้านี้
สิเจ้าหัวเราะกับความขื่น แล้วมิไยชื่นหวานกับความจริง
(รวมบทวิพากษ์วิจารณ์วรรณกรรมเล่มแรกและเล่มเดียวของ วาด รวี)
ในสังคมปัจจุบัน หรืออาจเหมารวมย้อนไปในอดีตและก้าวข้ามไปในอนาคต อาจไม่มีความจำเป็นใดที่ 'นักอ่าน' สักคนต้องอ่านหนังสือวิพากษ์วิจารณ์วรรณกรรม
แต่อย่างไรก็ดี หาก 'การอ่าน' ของคนคนหนึ่ง สิ่งที่เขาพึงปรารถนาจาก 'วรรณกรรม' สักเล่ม มีมากกว่าความบันเทิงพื้นฐาน โดยมุ่งหวังไปถึงแง่คิด มุมมอง นัยซ่อนเร้น ความจริง-ความลวง ตลอดจนคุณค่าและความหมายของ 'เรื่องแต่งนั้นๆ' การได้รู้จักกับกรอบคิดและวิธีมอง 'เรื่อง' เหล่านั้น ย่อมน่าศึกษาและติดตาม หนังสือประเภท 'วิพากษ์วิจารณ์วรรณกรรม' จึงนับเป็นกรอบกว้างๆ ให้เราได้เรียนรู้
โดยในอดีตที่ผ่านมา บทวิพากษ์-วิจารณ์ ทำนองดังกล่าวอาจมีปรากฏอยู่ไม่กว้างขวาง กล่าวคือ มักจะเจาะจงไว้ในพื้นที่ประเภท 'นิตยสาร-วารสารวรรณกรรม' และโดยการวิพากษ์วิจารณ์นั้นก็กลายเป็นหน้าที่ของ 'นักวิจารณ์' และยิ่งกว่านั้นคือการผลักให้การวิพากษ์-วิจารณ์-พูดถึงอย่างเข้มข้น ไปอยู่ในชั้นเรียนของเหล่านักเรียนวรรณกรรมเพียงเท่านั้น
ซึ่งในหนังสือ สิเจ้าหัวเราะกับความขื่น แล้วมิไยชื่นหวานกับความจริง วาด รวี เองเข้าใจและเห็นว่า การผิดที่ผิดทางข้างต้น ต้องถูกชำระความเข้าใจใหม่ เพราะการอ่านและพูดถึงสิ่งที่อ่านอย่างจริงใจนั้น เป็นเรื่องของคนทุกคน
"...การวิจารณ์วรรณกรรมไทย คือภาคส่วนที่ตกต่ำและด้อยพัฒนาที่สุดของวงวรรณกรรม เป็นพื้นที่รกร้างที่ไร้ความเคลื่อนไหวทางปัญญา ไร้เรี่ยวแรงและขาดแคลนพลังทางปัญญาอย่างที่สุด สาเหตุหนึ่งมาจากความคิดความเชื่อของวงวรรณกรรมเองว่า การวิจารณ์เป็นเรื่องของ ‘นักวิจารณ์’ ไม่ใช่เรื่องของใครอื่น โดยเฉพาะนักเขียน การแยก ‘การวิจารณ์’ ออกจาก ‘นักเขียน’ เป็นสิ่งที่ผิดธรรมชาติ ของทั้งกระบวนการพัฒนาวรรณกรรมและกระบวนการทางปัญญา ไม่มีเหตุผลแม้แต่น้อยว่า ทำไมการวิจารณ์วรรณกรรมจึงต้องตกเป็นภาระหรือเป็นกิจกรรมของ ‘นักวิจารณ์’ เท่านั้น เพราะแท้จริงแล้วนักวิจารณ์เป็นสิ่งที่ไม่มีตัวตน หากแต่เป็นการอุปโลกน์กันขึ้นมาของวงวรรณกรรมเอง..." ⏤ วาด รวี
สำนักพิมพ์สมมติ ภูมิใจนำเสนอ สิเจ้าหัวเราะกับความขื่น แล้วมิไยชื่นหวานกับความจริง หนังสือรวมบทวิพากษ์วิจารณ์วรรณกรรมสุดเข้มข้น ตีแตกในทุกประเด็น และนำเสนอในทุกมุมมองที่ชวนพูดคุย แลกเปลี่ยน และวิพากษ์วิจารณ์ได้ เพื่อให้พื้นที่อันคับแคบของ 'วรรณกรรม' นั้น ได้ขยายอาณาเขตของมันเองออกไป แม้เพียงไม่กี่มิลลิเมตร ก็นับว่าน่าลองกันสักตั้ง!
ไม่ว่าการตีพิมพ์หนังสือประเภทนี้ จะห่างไกลจากคำว่า 'ขายได้' (ไม่ต้องไปมองถึงขั้น 'ขายดี') แต่ชื่อผู้เขียนคือ วาด รวี ความเข้มข้น เอาจริงเอาจัง ก็นับเป็นเครื่องการันตีอยู่แล้วว่า 'ต้องทำ'!!!
สิเจ้าหัวเราะกับความขื่น แล้วมิไยชื่นหวานกับความจริง
(รวมบทวิพากษ์วิจารณ์วรรณกรรมเล่มแรกและเล่มเดียวของ วาด รวี)
วาด รวี : เขียน
ปิยะวิทย์ เทพอำนวยสกุล : บรรณาธิการสำนักพิมพ์
เอกสิทธิ์ เทียมธรรม : บรรณาธิการเล่ม
DESIGN | ● สมมติ STUDIO ● | จิรวัฒน์ รอดอิ่ม
พิมพ์ครั้งแรก มีนาคม 2567
ISBN : 978-616-562-063-5
ความหนา 328 หน้า
ราคาปก 350 บาท
เรื่องเล่าจากชุมชน
เขียนรีวิว ↗
ประสบการณ์จากผู้ใช้
เป็นคนแรกที่เล่าประสบการณ์
ชอบอะไร มีข้อสังเกตตรงไหน? เรื่องเล่าของคุณช่วยให้คนอื่นเลือกได้ดีขึ้น