พระพุทธวจนะ คาถาธรรมบท จาก พระไตรปิฎก พร้อมความเป็นมาของเรื่องและอธิบายโดยละเอียด - ร้านบาลีบุ๊ก Palibook

พระพุทธวจนะ คาถาธรรมบท จาก พระไตรปิฎก พร้อมความเป็นมาของเรื่อง และคำอธิบายของทุกพุทธวจนะ ของพระอรรถกถาจารย์ - หนังสือบาลี ร้านบาลีบุ๊ก Palibook เรื่อง คาถาธรรมบท จาก พระไตรปิฎก (พระพุทธวจนะ) พร้อมความเป็นมาของเรื่อง และคำอธิบายของทุกพุทธวจนะ ของพระอรรถกถาจารย์ เรียงเรียงโดย อาจารย์ปัญญา ใช้บางยาง และ ดร.โรศะนี เวชประพันธ์ รายละเอียด : พระพุทธวจนะ คาถาธรรมบท จาก...พระไตรปิฎก พระพุทธวจนะ คาถาธรรมบท จาก...พระไตรปิฎก พุทธกิจปีที่ ๑ - พุทธกิจปีที่ ๔๕ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดง "ธมฺมปทคาถา" (คาถาธรรมบท, คาถาแสดงบทแห่งธรรม) แก่บุคคลต่างๆ ณ สถานที่ต่างๆ, ๓ เดือน หลังพุทธปรินิพพาน (๙ เดือนก่อน พ.ศ.) พระอรหันต์ ๕๐๐ รูป มีพระมหากัสสปเถระเป็นประธาน ได้ประชุมกันเพื่อรวบรวมพระธรรมวินัยที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงไว้ตลอดพระชนม์ชีพ ณ ถ้ำสัตตบรรณ ภูเขาเวภาระ เขตกรุงราชคฤห์เป็นเวลานาน ๗ เดือน เป็นปฐมสังคายนา เกิดการท่องจำพระธรรมวินัยที่เรียกว่า "มุขปาฐะ" (บอกด้วยปาก, จำไว้ด้วยการท่อง) พ.ศ. ๔๕๐ (บางแห่งว่า ๔๓๓) ภิกษุสงฆ์ในลังกาทวีปคำนึงว่าภายหน้ากุลบุตร จะมีสติปัญญาเสื่อมถอยลง จะไม่อาจจดจำพระธรรมวินัยด้วยวิธี "มุขปาฐะ" ต่อไปได้, พระอรหันต์ ๕๐๐ รูป จึงประชุมสาธยายมุขปาฐะแล้วจารึกคำสอนลงในใบลาน ณ อาโลกเลณสถาน มลยชนบท, ต่อมามีการเรียกจารึกนี้ว่า "พระไตรปิฎก" และยังมีการจารึกอรรถกถาบางส่วนด้วย เรียกการประชุมครั้งนี้ว่าสังคายนาครั้งที่ ๕ พ.ศ. ๙๕๖ ภิกษุสงฆ์ในลังกาทวีป ประชุมทำสังคายนาครั้งที่ ๖ ณ โลหปราสาท เมืองอนุราธปุระ เพื่ออธิบายพระธรรมวินัยโดยอาศัยแนวจากอรรถกถาสีหลที่มีอยู่บ้างแล้ว ก็เกิดเป็นอรรถกภาษาสีหล ใช้ประกอบการอธิบายพระไตรปิฎก พ.ศ. ๙๖๕-๙๗๓ พระพุทธโฆสะชาวชมพูทวีปเดินทางมาลังกาทวีป ขออนุญาตแปลคัมภีร์อรรถถาภาษาสีหลเป็นภาษามคธ ซึ่งหนึ่งในคัมภีร์อรรถกถาก็คือ ธัมมปทัฏฐกถา (อรรถกถาเป็นเครื่องพรรณนาซึ่งเนื้อความแห่งธรรมบทที่กล่าวถึง ความเป็นมาของพระพุทธวจนะเรื่องธรรมบทในแต่ละคาถา) สารบัญ : พระพุทธวจนะ คาถาธรรมบท จาก...พระไตรปิฎก บทนำเรื่อง ความเป็นมาของพระพุทธพวจนะเรื่อง "ธมฺมปทคาถา" และอรรถกถา "ธัมมปทัฏฐกถา" คาถาธรรมบทวรรคที่ ๑ : ยมกะวรรค (ว่าด้วยเรื่องธรรมคู่ เป็นต้น) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๒ : อัปปมาทะวรรค (ว่าด้วยเรื่องความไม่ประมาทและความประมาท) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๓ : จิตตะวรรค (ว่าด้วยเรื่องจิต) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๔ : บุปผะวรรค (ว่าด้วยเรื่องดอกไม้) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๕ : พาละวรรค (ว่าด้วยเรื่องคนพาล เป็นต้น) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๖ : ปัณฑิตะวรรค (ว่าด้วยเรื่องบัณฑิต) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๗ : อรหันตะวรรค (ว่าด้วยเรื่องพระอรหันต์) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๘ : สหัสสะวรรค (ว่าด้วยเรื่องวาจาหนึ่งพัน เป็นต้น) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๙ : ปาปะวรรค (ว่าด้วยเรื่องบาป) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๑๐ : ทัณฑะวรรค (ว่าด้วยเรื่องโทษทัษฑ์ เป็นต้น) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๑๑ : ชราวรรค (ว่าด้วยเรื่อง ความแก่, ความเสื่อม) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๑๒ : อัตตะวรรค (ว่าด้วยเรื่องตน คือ ตัวเราเอง) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๑๓ : โลกะวรรค (ว่าด้วยเรื่องโลกประเภทต่างๆ) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๑๔ : พุทธะวรรค (ว่าด้วยเรื่องพระพุทธเจ้า) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๑๕ : สุขะวรรค (ว่าด้วยเรื่อง สุขประเภทต่างๆ) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๑๖ : ปิยะวรรค (ว่าด้วยเรื่องสิ่งอันเป็นที่รัก) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๑๗ : โกธะวรรค (ว่าด้วยเรื่อง ความโกรธ เป็นต้น) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๑๘ : มละวรรค (ว่าด้วยเรื่องมลทิน) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๑๙ : ธัมมะวรรค (ว่าด้วยเรื่องผู้มีธรรมแล้ว) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๒๐ : มัคคะวรรค (ว่าด้วยเรื่องทางหรือข้อปฏิบัติ) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๒๑ : ปกิณณกะวรรค (่ว่าาด้วยเรื่องเบ็ตเตล็ด) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๒๒ : นิรยะวรรค (ว่าด้วยเรื่องนรกและทุคติ) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๒๓ : นาคะวรรค (ว่าด้วยเรื่องเกี่ยวกับช้าง) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๒๔ : ตัณหาวรรค (ว่าด้วยเรื่องตัณหา) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๒๕ : ภิขุวรรค (ว่าด้วยเรื่องภิกษุ) คาถาธรรมบทวรรคที่ ๒๖ : พราหมณะวรรค (ว่าด้วยเรื่องคุณสมบัติของพราหมณ์)