ชู้รัก และนักบวช (นิยายโนเบล)

ชู้รักและนักบวช ของ กระเซีย ดีเลดดา ก่อนจะมาเป็น ชู้รักเลดีแชตเตอร์เลย์ ของ ดี.เอช. ลอว์เรนซ์ ก่อนที่จะเป็นนักเขียนสตรีเจ้าของรางวัลโนเบล ในปี 1926 ดีเลดดาย้ายจากเกาะซาดิญญา ไปอยู่ที่โรม (ในปี 1900) มุ่งมั่นจะเป็นนักเขียนอย่างจริงจัง จนปี 1916 นวนิยาย Cenere ของเธอได้รับการสร้างเป็นภาพยนตร์ เธอเริ่มเปลี่ยนรูปแบบการเขียน เป็นงานหยั่งลึกแบบวิปัสสนาเชิงจิตวิทยา (1921) นวนิยายเรื่อง ‘ชู้รักและนักบวช’ หรือ La Madre ได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษในชื่อ The Mother and the Priest โดยมี เดวิด เฮอร์เบิร์ต ลอว์เรนซ์ (D.H. Lawrence) เป็นผู้เขียนบทนำ (1922) นวนิยายเรื่องนี้ เป็นแรงบันดาลให้ ดี.เอช. ลอว์เรนซ์ เขียนนวนิยายลือลั่น ‘ชู้รักเลดีแชตเตอร์เลย์’ (1928) ในเวลาต่อมา นวนิยาย ‘ชู้รักและนักบวช’ ได้รับการเสนอให้ได้รางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรม ปี 1926 เมื่อมีการพิมพ์ฉบับแปลภาษาอังกฤษครั้งใหม่ในปี 1928 ได้เปลี่ยนชื่อภาษาอังกฤษเป็น The Mother ดี.เอช. ลอว์เรนซ์ ได้ปรับปรุงบทนำนั้นอีกครั้ง (1928) ก่อนนำบทนำนี้ไปพิมพ์ไว้ในรวมเล่มชื่อ The Bad Side of Books: Selected Essays of D.H. Lawrence แม่ และ นักบวช ตัวละครแม่ เป็นตัวละครที่งดงาม มีวิถีความคิดเที่ยงตรง สม่ำเสมอ ตัวละครแม่ที่เป็น มารีอา มัดดาเลน่า ได้เรียกร้องความเห็นอกเห็นใจทั้งหมดต่อผู้อ่าน เธอน่าสงสาร ไง่เขลา อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ เลี้ยงดูลูกชายด้วยการลงแรง ลงงาน ทำงานหนัก เพื่อบรรลุถึงความใฝ่ฝันของชาวนาคนหนึ่ง ที่จะได้เห็นลูกชายก้าวสู่การยอมรับ ในฐานะปุโรหิต และได้รับหน้าที่ดูแลโบสถ์ นวนิยายเรื่องนี้ จึงตั้งชื่อว่า แม่ (La Madre) ในภาษาอิตาเลียน (ปี 1920) เมื่อถูกแปลเป็นภาษาอังกฤษ ในปี 1922 ได้ตั้งชื่อใหม่ว่า The Woman and the Priest เพราะคำนึงถึงบทาบาทอันโดดเด่นของตัวละครทั้งสอง ของผู้แปล เวลาต่อมา ปี 1923 จึงเปลี่ยนเป็น The Mother