ต้นพันธุ์หมากหมาว้อ/ชำมะเรียงขนาด10-15cm

หมากว้อ ชื่ออื่น ชำมะเลียง (ภาคกลาง, ภาคตะวันออกเฉียงใต้); ลำเนียงป่า (ภาคเหนือ); หมากว้อ, หมากหวอ (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, ภาคตะวันออก ชื่อวิทยาศาสตร์ Lepisanthes senegalensis (Poir.) Leenh. ชื่อพ้อง Sapindus senegalensis Poir. วงศ์ Sapindaceae พบในแอฟริกา มาดากัสการ์ ศรีลังกา อินเดีย จีนตอนใต้ พม่า ภูมิภาคอินโดจีนและมาเลเซีย นิวกินี ในไทยพบทุกภาค ขึ้นตามที่โล่งริมลำธาร ในป่าเบญจพรรณ ป่าดิบแล้ง ป่าดิบชื้น หรือป่าเสื่อมโทรม ความสูงถึงประมาณ 500 เมตร หมากว้อ ไม้พุ่มหรือไม้ต้น อาจสูงได้ถึง 20 ม. ใบประกอบส่วนมากมีใบย่อยใบเดียวหรือมีคู่เดียว บางครั้งมี 2-6 คู่ ใบย่อยรูปรีหรือรูปขอบขนาน ยาว 7-35 ซม. หรือยาวได้ถึง 60 ซม. ในใบประกอบที่มีใบย่อยใบเดียว แผ่นใบเกลี้ยงทั้งสองด้าน ช่อดอกยาวได้ถึง 60 ซม. ช่อกระจุกส่วนมากมี 3 ดอก กลีบเลี้ยง 5 กลีบ สีเขียวหรือแดง รูปไข่ ยาว 1-4 มม. ดอกสีครีมอมเขียว มี 5 กลีบ รูปรีหรือรูปไข่กลับ ยาว 2.5-4.5 มม. เกล็ดขนาดเล็ก เกสรเพศผู้ 5-9 อัน ก้านชูอับเรณูยาว 1-3.5 มม. มีขน รังไข่มี 2 ช่อง ผลมี 2 พู พูรูปรีกว้างเกือบกลม ยาว 0.8-1.5 ซม. สีเขียว เปลี่ยนเป็นสีชมพูอมม่วงและสีม่วงเข้ม เกลี้ยง เมล็ดรูปรี สีน้ำตาลดำ ยาว 7-8 มม. มีขั้วเล็ก ๆ ออกดอกเดือนกรกฎาคม-พฤศจิกายน ติดผลเดือนมกราคม-เมษายน สรรพคุณ เปลือกมีสรรพคุณแก้พิษ ดอก ผล และเมล็ดมีพิษ ใบใช้สระผม https://bit.ly/2HXWBg2 ยาพื้นบ้านใช้ ผล บำรุงกำลัง ราก แก้ไข้เหนือ (มาลาเรียขึ้นสมอง) ไข้สันนิบาต (ไข้ที่มีอาการวิงเวียน ตาลาย แน่นหน้าอก เลือดกำเดาออก เกิดขึ้นร่วมกัน)