โฉมใหม่ ฟิล์มยืดหุ้มห่ออาหาร ฟิลม์ถนอมอาหาร แรปห่อหุ้มหาอาหารม้วนใหญ่ Food wrap film

ฟิลม์ห่ออาหาร ฟิลม์ถนอมอาหาร Food Grade-หน้ากว้าง 30 cm.x ยาว 500 m.(12 นิ้ว x 500 เมตร หนา 8ไมครอน)- ผลิตจากโรงงานที่ได้รับมาตรฐานระดับประเทศ- ผลิตจากพลาสติก ชนิด พอลีไวนิลคลอไรด์- ปลอดภัย ไร้สารก่อมะเร็ง สัมผัสอาหารได้โดยตรง - ไม่ควรให้โดนแสงเเดดโดยตรงและไม่ควรอยู่ใกล้ความร้อนเช่นเปลวไฟจากเตา พลาสติกแรปเป็นฟิล์มพลาสติกบางใสที่ใช้สำหรับห่อหุ้มอาหารเพื่อเก็บรักษาอาหารให้สดใหม่เป็นเวลานาน พลาสติกชนิดแรกที่นิยมใช้ทำฟิล์มห่อหุ้มอาหารคือ เซลโลเฟน (cellophane) ค้นพบโดยนักเคมีชาวสวิตเซอร์แลนด์ชื่อ Jacques Edwin Brandenberger ในปี ค.ศ. 1911 และในราวต้นปี ค.ศ. 1924 เซลโลเฟนเริ่มนำมาผลิตฟิล์มใสใช้งาน จุดเด่นของฟิล์มเซลโลเฟนคือ ความใส ทำให้เมื่อใช้ฟิล์มชนิดนี้ห่อหุ้มอาหารจึงดึงดูดผู้บริโภคอย่างมากเนื่องจากมองเห็นอาหาร ต่อมาในราวปี ค.ศ. 1933 ได้ค้นพบพลาสติกที่ใช้ผลิตฟิล์มใสอีกชนิดหนึ่งคือ โพลิเอทิลีน (polyethylene, PE) ผลิตเป็นฟิล์มครั้งแรกเมื่อปีค.ศ. 1945 ในขณะที่พลาสติก PVC (poly(vinyl chloride)) ผลิตเป็นฟิล์มเมื่อปี ค.ศ. 1950 และในสองปีต่อมาฟิล์มใสที่ผลิตจากพลาสติก PVDC (poly(vinylidene chloride)) ก็ออกสู่ท้องตลาดใช้สำหรับห่อหุ้มอาหาร ในการทำปฏิกิริยาโพลิเมอร์ไรเซชันของไวนิลคลอไรด์โมโนเมอร์เพื่อผลิตพลาสติก PVC อาจจะมีโมเลกุลของไวนิลคลอไรด์โมโนเมอร์ที่ไม่ทำปฏิกิริยาหลงเหลืออยู่ เมื่อนำพลาสติกนี้ทำเป็นผลิตภัณฑ์ก็อาจทำให้ผลิตภัณฑ์นี้ปนเปื้อนด้วยไวนิลคลอไรด์โมโนเมอร์ ซึ่งเป็นสารเคมีอันตราย เนื่องจากสามารถเกิดปฏิกิริยาเคมีภายใต้อุณหภูมิสูงตั้งแต่ 200 องศาเซลเซียสขึ้นไปให้ผลเป็นสารไดออกซิน (dioxin) ซึ่งเป็นสารตัวสำคัญในการก่อมะเร็ง นอกจากนี้พลาสติก PVC และ PVDC ต้องมีการใช้พลาสติกไซเซอร์ ซึ่งช่วยให้พลาสติกมีความหยืดหยุ่นมากขึ้นและช่วยในการขึ้นรูปเป็นฟิล์มพลาสติก ในขณะที่พลาสติก LDPE (โพลิเอทิลีนชนิดความหนาแน่นต่ำ, low density polyethylene) ไม่จำเป็นต้องเติมพลาสติกไซเซอร์ สารพลาสติกไซเซอร์สามารถหลุดออกจากฟิล์มพลาสติกและปนเปื้อนไปกับอาหาร ผลการทดลองพบว่า สารพลาสติกไซเซอร์สามารถก่อให้เกิดมะเร็งในสัตว์ทดลอง ดังนั้นผู้ผลิตส่วนใหญ่จึงหลีกเลี่ยงการผลิตฟิล์มใสจากพลาสติก PVC และ PVDC แต่ใช้พลาสติก LDPE แทน พลาสติกแรปเป็นขยะพลาสติกอย่างหนึ่งที่มีผลต่อสิ่งแวดล้อม จึงได้มีความพยายามที่จะลดปริมาณการใช้งานพลาสติกแรป และรอให้มีการพัฒนาวัสดุที่สามารถย่อยสลายได้เพื่อนำมาผลิตพลาสติกแรป